۱

کارداره،تا شب نیست یعنی تا یکشنبه نیست و من نمیبینمش!

نیست انروز بهش زنگ زدم گفت داره میره دقیقا یادم نیست فک کنم کرمان، باز هم فکر کنم پروژه ی کاری بود!

دارم فکر میکنم که چقدر عجیبه ،به راحتی کنار میاد و راحت برنام هاشو دنبال میکنه،قابل تحسینه و جذاب اما من تنبل تر از این حرفام

بهش پیام دام گفتم که فردا روز خوبی داشته باشه اخه فردا قراره یه برنامه داشته باشن، میدونی یه حس عجیبه مثل نبودن

من کمام همیشه از همین میترسیدم، از چیز های دیگه هم میترسم ولی برای بعضی چیزا الکی ادای ترسیدن رو درمیارم،گاهی اوقات خوب نقش بازی میکنم،گاای اوقات هم میتونم در چشمشون نفرت انگیز باشم

اما مسئله اینه

ادم اینجا تنهاست

همه تنها هستن، و کسی کمک نمیکنه

این واقعیته محضه، دردناکه و باعث میشه نتونم بخوابم

اونوخته که میرم سراغ ریشه های اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و هر کوفت و زهرمار دیگه ای تا قانع کنم

خودم رو قانع کنم اما بی فایدست

من بیسواد تر از این حرفام

حسود هم هستم ، خیلی هسود هستم اینو زمانی فهمیدم که داشتم زیاد نقصش میکردم

مثلا به اون یارو حسادت میکنم و امیدم رو از دست میدم و به این یکی که نگاه میکنم میگم اصلا واسه چی داره زندگی میکنه!

اصلا واسه چی باید زندگی گرد؟ روی کسی رو باید کم کنم؟! نمیدونم سوالای زیادی دارم که باید پاسخ داده بشن اونم به دست خودم، به جواب های خودم دطمینان بیشتری دارم

۲صبحه و من دارم به لعنتی ترین موضوعات فکر میکنم

به درک هر چی شد...

لعنتی...